Konwerter Base64

Wklejasz tekst i mówisz, co z nim zrobić: zakodować do Base64 albo zdekodować z powrotem. Konwerter pokazuje wynik, jego długość i to, o ile ciąg urósł lub się zmniejszył.

Oba kierunki to ta sama strona i ta sama karta. Zmienia się tylko to, co stoi na liście „Co zrobić”.

Base64 niczego nie ukrywa. To sposób zapisania dowolnych bajtów dwudziestoma sześcioma wielkimi literami, dwudziestoma sześcioma małymi, dziesięcioma cyframi i dwoma znakami specjalnymi – czyli zestawem, który na pewno przetrwa przesłanie przez systemy obsługujące tylko tekst: pocztę, JSON, XML, atrybuty HTML.

Zdekodować Base64 może każdy i natychmiast, bez żadnego klucza. Hasło zapisane w Base64 to hasło zapisane jawnie, tylko mniej oczywiste na pierwszy rzut oka.

Base64 bierze trzy bajty i zapisuje je czterema znakami. Dlatego ciąg rośnie mniej więcej o jedną trzecią: 100 bajtów staje się 136 znakami razem z dopełnieniem. To cecha samego formatu, a nie tego konwertera.

W drugą stronę jest odwrotnie: zdekodowany tekst jest zawsze krótszy od Base64, z którego go wydobyto.

Standardowy Base64 (RFC 4648) kończy alfabet znakami + i /, a brak do wielokrotności czterech uzupełnia znakiem =.

Wszystkie trzy znaki mają osobne znaczenie w adresie strony i w nazwie pliku, więc tam psują ciąg. Na takie przypadki standard opisuje drugi alfabet: - zamiast +, _ zamiast / i bez dopełnienia. To właśnie URL-safe.

Alfabet wybierasz ty. Jeśli wkleisz ciąg URL-safe przy alfabecie standardowym, konwerter odpowie błędem i podpowie, że jest drugi wariant – ale nie przełoży jednego alfabetu na drugi po cichu. Cichy przekład oznaczałby, że dostajesz bajty z ciągu, który uważałeś za standardowy, i nigdzie o tym nie napisano.

Na wyjściu alfabet standardowy zawsze dopełnia ciąg do długości podzielnej przez cztery, a URL-safe nie dopełnia nigdy.

Na wejściu przyjmowane są oba warianty. Zgubiony ogon z = to najczęstsze, co spotyka Base64 w drodze, i nie ma powodu z tego względu odmawiać: nie powstaje tu żadna niejednoznaczność.

Base64 z maila, z certyfikatu PEM czy z terminala zwykle jest podzielony na wiersze po 64 lub 76 znaków. Przy dekodowaniu spacje, tabulatory i znaki nowej linii są usuwane – nie są częścią danych.

Ze zwykłym tekstem tak się nie robi. Spacja na początku wiersza to treść, a zakodowanie jej razem z resztą jest właśnie zadaniem.

Base64 przenosi dowolne bajty, nie tylko tekst. Ciąg może zdekodować się bez zarzutu i okazać się obrazem, archiwum albo tekstem w innym kodowaniu.

W takim przypadku konwerter mówi o tym wprost: ile bajtów wyszło i że nie są tekstem UTF-8. Nie pokazuje ich z „kwadracikami” zamiast znaków i nie udaje, że coś przeczytał. To konwerter tekstu, a uczciwa odpowiedź to nazwać granicę.

Pole przyjmuje do 2000 znaków. Zapytanie idzie paskiem adresu, a zbyt długi adres odrzuca już serwer, a nie strona – dlatego granica stoi tutaj, żeby zamiast cichego błędu zobaczyć zdanie.

Nie. To kodowanie: przekształcenie bez klucza i bez sekretu. Zdekodować może każdy w sekundę.

To dopełnienie. Base64 działa blokami po trzy bajty; jeśli w ostatnim bloku są jeden lub dwa bajty, ciąg uzupełnia się jednym lub dwoma znakami = do długości podzielnej przez cztery.

Najczęstsze przyczyny są trzy: wybrano zły alfabet (ciąg URL-safe przy standardowym), w ciągu jest znak spoza alfabetu albo długość się nie zgadza nawet przy braku dopełnienia.

Tym konwerterem – nie, przyjmuje tekst z pola. Zdekodować Base64 obrazu można, ale wynikiem będzie komunikat, że to nie tekst, i liczba bajtów.

Tak. W UTF-8 litery takie jak ą, ę czy ś to dwa bajty, a nie jeden. Dlatego „Cześć” to pięć znaków i siedem bajtów, a Base64 liczy właśnie bajty.

Nie. Konwerter nie patrzy ani na zegar, ani do sieci: to samo zapytanie zawsze daje tę samą odpowiedź.