Kalkulator unit economics
Liczy marżę z zamówienia, ile przynosi jeden klient, co zostaje po kosztach pozyskania, LTV/CAC i po ilu zamówieniach zwraca się pozyskanie.
Dane
Zgłoś błąd
Unit economics jednego klienta
Co liczy kalkulator
Unit economics to pytanie „czy zarabiamy na jednym kliencie”. Bierze się cztery liczby: średnią wartość zamówienia, koszty zmienne na zamówienie, koszt pozyskania klienta i ile razy klient kupuje. Różnica między wartością zamówienia a kosztami zmiennymi to marża z zamówienia. Pomnożona przez liczbę zamówień daje to, co klient przynosi przez cały czas. Minus pozyskanie – i widać, czy coś zostało.
Koszty zmienne to to, co rośnie razem z zamówieniami: koszt własny, dostawa, prowizja systemu płatności, opakowanie. Czynsz i pensje tu nie wchodzą, bo nie zależą od tego, ile zamówień było w tym tygodniu.
Dlaczego LTV / CAC jest ważniejsze niż sama marża
Marża mówi, że na zamówieniu się zarabia. LTV / CAC mówi, ile marży wraca z każdej złotówki reklamy. To właśnie druga liczba decyduje, czy można zwiększać budżet: jeśli jest mniejsza niż jeden, każdy nowy klient kosztuje więcej, niż przynosi, a wzrost tylko przyspiesza stratę.
Punkt odniesienia, który podaje się najczęściej, to 3×. Nie jest normą ani prawem: to reguła empiryczna, która zostawia zapas na koszty stałe, których tu w ogóle się nie uwzględnia.
Zwrot liczy się w zamówieniach, a nie w miesiącach
Kalkulator pokazuje, po ilu zamówieniach marża pokryje pozyskanie, i zaokrągla w górę: pół zamówienia nie istnieje. Ile to miesięcy, zależy od tego, jak często klient wraca, a tej liczby w formularzu nie ma – celowo zastąpiono ją łączną liczbą zamówień przez cały czas.
Jeśli marża jest zerowa lub ujemna, wiersz mówi „nie zwróci się”. To nie błąd obliczenia: żadna liczba stratnych zamówień nie zwróci wydanych pieniędzy.
Czego tu nie ma
Kosztów stałych, podatków i dyskontowania. Dodatnia liczba po pozyskaniu oznacza, że skalowanie ma sens, a nie że firma jest zyskowna: czynsz, pensje i reklama marki opłacane są już z tej marży.
Najczęstsze pytania o unit economics
Co uznać za koszt pozyskania klienta?
Wszystkie pieniądze na pozyskanie za okres podzielone przez liczbę nowych klientów w tym samym okresie. Do budżetu wchodzi nie tylko reklama, ale też pensja osób, które się nią zajmują, i prowizje wykonawców. Najczęstszy błąd to dzielenie budżetu przez wszystkie zamówienia, łącznie z powtórnymi: wtedy CAC wychodzi zaniżony dwu-, trzykrotnie.
Gdzie wpisać pensje i czynsz?
Nigdzie. To koszty stałe, i unit economics ich nie widzi. Pokrywa się je z łącznej marży wszystkich klientów razem, a liczy osobno – progiem rentowności.
Co robić, jeśli klienci kupują różnie?
Policz kilka razy, osobno dla każdej grupy. Średnia wartość zamówienia uśredniona po całej bazie prawie zawsze ukrywa jedną zyskowną grupę i jedną stratną, a łączna liczba wygląda normalnie, dopóki stratnej nie zacznie się skalować.
Dlaczego zwroty zmniejszają liczbę zamówień, a nie dodają się do kosztów?
Bo zwrócone zamówienie nie przynosi ani przychodu, ani marży – po prostu się nie odbyło. Jeśli jednak zwrot kosztuje cię pieniądze – dostawa w obie strony, zniszczony towar – dodaj tę kwotę do kosztów zmiennych na zamówienie.
LTV / CAC = 3 – to dobrze?
To popularny punkt odniesienia, a nie reguła. Zakłada domyślnie, że koszty stałe zjedzą dwie trzecie marży. Jeśli twoje koszty stałe są mniejsze, wystarczy mniejszy wskaźnik; jeśli w biznesie jest długi cykl sprzedaży, potrzebny jest większy zapas.
Czy można użyć tych liczb do planowania reklamy?
Tak, ale ostrożnie: CAC rośnie razem z budżetem. Tanie kanały kończą się pierwsze, dlatego liczba policzona przy obecnym budżecie nie przenosi się na budżet dziesięć razy większy bez sprawdzenia.